„Elastyczny wiek emerytalny” – nowa propozycja ministerstwa pracy

Po wstępnym zdystansowaniu się premiera Donalda Tuska (PO) od propozycji wydłużenia wieku emerytalnego autorstwa ministra Boniego (projekt przewidywał wydłużenie wieku emerytalnego do 67 lat oraz zrównanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn) wiodącym pomysłem jest „Elastyczny wiek emerytalny” minister Fedak (PSL).

Już ponad miesiąc trwa okupacja zakładów odzieżowych Collar Textil w Opatowie w woj. Świętokrzyskim. Protest rozpoczął się 10 grudnia, gdy grupa pracownic udaremniła byłej dyrektor zakładu nielegalny wywóz maszyn szwalniczych. Miejscowa policja bardziej, niż grabieżą zakładowego mienia, przejęła się rzekomym przetrzymywaniem byłej dyrektor przez robotnice. Tymczasem wywóz surowców i maszyn odbywał się już co najmniej od 1 grudnia. Dlatego w nocy z 10 na 11 na terenie zakładu zjawiło się ponad 150 osób (z 360-osobowej załogi, głównie kobiet), aby nie dopuścić do dalszej grabieży. Domagają się przede wszystkim ogłoszenia upadłości zakładu, aby mogły otrzymać należne im pieniądze z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Relacja z demonstracji 15 grudnia w Warszawie

Około czterech tysięcy związkowców demonstrowało 15 grudnia w Warszawie pod hasłem "Pracy i chleba". Demonstracja - zorganizowana przez NSZZ "Solidarność" - była wyrazem sprzeciwu wobec likwidacji stoczni, zwolnień w wielu zakładach (m. in. zbrojeniowych czy na Poczcie Polskiej), groźby upadku Przewozów Regionalnych czy Zakładów Chemicznych Police. Uczestniczyli w niej robotnicy z całej Polski.

Najliczniej na demonstracji zjawili się stoczniowcy i portowcy z Gdańska, Gdyni i Szczecina, oprócz nich obecni byli robotnicy z fabryk zbrojeniowych (m. in. Bumar-Łabędy i Nitro-Erg z Krupskiego Młyna, Huta Stalowa Wola), Cegielskiego, Zakładów Chemicznych Police, Huty Sendzimira, PZL-Świdnik i FŁT-Kraśnik, pracownicy Poczty Polskiej, ochrony zdrowia i Przewozów Regionalnych, związkowcy z Łodzi, Rzeszowa, Małopolski, Mazowsza, Torunia, Włocławka, Lublina, Śląska Opolskiego czy Wielkopolski.

Nadchodzi decydujący moment w procesie walki o powstrzymanie zmian klimatycznych, które już zaczęły zbierać swoje przygnębiające żniwo. Nasilające się anomalie, coraz częstsze powodzie, coraz silniejsze huragany, podnoszący się poziom oceanów, wielkie susze i coraz mniej wydajna produkcja rolna – wszystko to przybierze na sile w ciągu nadchodzących lat, czyniąc pewne obszary naszej planety prawie nie nadającymi się do życia i wypędzając stamtąd miliony ludzi w poszukiwaniu bardziej gościnnych miejsc. Czy będziemy potrafili wspólnie ułożyć swoją przyszłość na zdewastowanej Ziemi? Obecna konferencja Konwencji Klimatycznej ONZ zdecyduje o szansach na uniknięcie najbardziej ponurego scenariusza. Niestety, jej uczestnicy – najpotężniejsi przywódcy klasy rządzącej – nie przyjmują do wiadomości, że system kapitalistyczny nie tylko w dużej mierze odpowiada za katastrofę klimatyczną, ale stanowi też główną przeszkodę w przeciwdziałaniu jej skutkom. Co gorsza, znaczna część ruchu ekologicznego również nie przyjmuje tego do wiadomości.

Poparcie innych robotników pilnie potrzebne!

Trwa strajk górników z kopalni platyny w Rustenburgu w Republice Południowej Afryki. Ich konflikt z pracodawcą miał wyjątkowo dramatyczny przebieg. Strajkujący pilnie potrzebują poparcia.

W sierpniu około 5 tys. górników, należących do Krajowego Związku Pracowników Kopalń (National Union of Mineworkers – NUM), największego członka Kongresu Związków Zawodowych Republiki Południowej Afryki (Congress of South African Trade Unions – Cosatu) podjęło decyzję o legalnym strajku w sprawie podwyżek wynagrodzeń.

Relacja z demonstracji związkowej 27 listopada pod toruńskim Torfarmem

Ponad tysiąc związkowców z „Solidarności” manifestowało w piątek 27 listopada pod bramą toruńskiego Torfarmu. W obronie dziewięciu pracowników, zwolnionych z magazynu w Rzgowie za założenie związku zawodowego, zjawili się ich koledzy z całej Polski – przede wszystkim z Regionu Łódzkiego, ale też z Portu Gdynia, stoczni w Szczecinie, Gdyni i Gdańsku, czy kopalni Bobrek-Centrum w Bytomiu. Atmosfera była bardzo gorąca. Przez cały czas na teren zakładu – opróżnionego wcześniej z robotników - i w kierunku budynku ochrony leciały jajka, petardy, kamienie. Po raz kolejny ujawniła się przepaść między liderami i biurokratami „S”, a szeregowymi członkami związku. Ci pierwsi chcieli tylko odbyć demonstrację w jak największym spokoju i odjechać do domów, licząc na łaskę prezesa. Drudzy – chcieli konkretnych działań i przerywali przemówienia liderów okrzykami „Dosyć gadania, zróbmy coś!”

W sierpniu 1980 roku, potężna fala strajków wstrząsnęła rządzącym Polską stalinowskim reżimem. Hasła i formy współpracy, które wyłoniły się w toku walk 1980 r., były dowodem tego, że duża część robotników szukała sposobu na obalenie stalinowskiej biurokracji i ustanowienie prawdziwej demokracji robotniczej. Wyrażały to napisy pojawiające się gdańskich murach: „Socjalizm – tak, wypaczenia – nie!”. Produktem ubocznym tych zmagań był Niezależny Samorządowy Związek Zawodowy „Solidarność”. Mimo to, zaledwie dziewięć lat później, Solidarność stworzyła rząd i rozpoczęła serię gwałtownych „reform” rynkowych, prowadzących do przywrócenia w Polsce kapitalizmu. Jak mogło dojść do tego, że ruch tego typu stał się wehikułem odbudowy kapitalizmu? Czy korzenie degeneracji Solidarności mogą sięgać samego jej początku?