W numerze:                                                                

• Walczmy z prywatyzacją i zwolnieniami!

• Postulaty GPR w związku z kryzysem kapitalizmu

• Dosyć zwolnień kolejarzy

• Tragedia w kopalni "Wujek" - po Halembie nic się nie zmieniło

• Prawdziwy kryzys dopiero przed nami

• Wywiad z Sebastianem Sikorą, uczestnikiem strajku okupacyjnego w Vestas w Wielkiej Brytanii

• Strajki okupacyjne na świecie

• Joe Higgins - przedstawiciel ludzi pracy w Parlamencie Europejskim

• Afganistan - krwawe żniwo i wyborcza farsa

 Cena: 1 zł      Skontaktuj się z GPR!

Co roku, z okazji 11 listopada, media częstują nas nacjonalistyczną papką, każąc świętować rocznicę powstania „wolnego państwa polskiego”. Wtóruje im część tak zwanej lewicy, wychwalająca rządy Daszyńskiego i Moraczewskiego i przedstawiająca ich jako dobroczyńców robotników. Tymczasem celowo pomija się fakt, że w listopadzie 1918 roku polscy robotnicy tworzyli swoje własne organy władzy – Rady Delegatów Robotniczych, brutalnie niszczone przez „ludowych” premierów.

To właśnie Rady wymuszały podwyżki płac i wprowadzenie ośmiogodzinnego dnia pracy, to one ograniczały samowolę kapitalistów i wprowadzały robotniczą kontrolę nad produkcją, to one wreszcie organizowały strajki powszechne i demonstracje robotnicze na skalę nieznaną wcześniej na ziemiach polskich. Były organami rzeczywiście demokratycznej władzy ludu, do którego robotnicy i ubodzy zwracali się ze sprawami dotyczącymi wszelkich dziedzin życia społecznego. Wspierały bezrobotnych i lokatorów walczących z kamienicznikami, dbały o zaopatrzenie w żywność i niezbędne artykuły. Działając w ponad 100 miejscowościach, w wielu ośrodkach robotniczych sprawowały władzę faktyczną – przede wszystkim w Zagłębiu Dąbrowskim.

W obliczu narastającego w Polsce kryzysu rząd nie ma już prawa siedzieć z założonymi rękami, chwaląc się, że Polska to „wyspa zielonego w morzu czerwonego”. Do tej pory fakt, że Polska gospodarka nie odnotowała ujemnego wzrostu PKB, pozwalał mniemać, że światowe domino kryzysowego zniszczenia ominie nasz kraj szerokim łukiem. Nic bardziej mylnego. Dzisiejszą perspektywą jest kulejący wzrost, a przede wszystkim gwałtownie rosnące bezrobocie i pogorszenie standardu życia.

Rok temu szacunki banku Stanley Morgan, że w 2009 r. polska gospodarka wzrośnie o 1,5 proc., spowodowały poruszenie w prasie burżuazyjnej, niedowierzanie w kręgach rządowych i oskarżenia o celową manipulację nastrojami finansjery, by osłabić w ten sposób złotego. Dzisiaj minister Rostowski dałby wiele za taką prognozę wzrostu. W tym roku wzrost produktu krajowego brutto wyniesie ok. 1 proc.

Relacja z demonstracji 23.10 w Poznaniu i rozmowa z Marcelem Szarym, przewodniczącym OZZ Inicjatywa Pracownicza w HCP

Prawie 4 tys. osób wzięło udział w demonstracji 23 października w Poznaniu. Demonstracja zorganizowana przez „Solidarność” miała na celu obronę zakładów Cegielskiego i walkę przeciwko masowym zwolnieniom. W proteście oprócz NSZZ "Solidarność" wzięły udział Ogólnopolski Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza, Wolny Związek Zawodowy "Sierpień 80", NSZZ "Solidarność 80" oraz Federacja Związków Zawodowych "Metalowcy" (OPZZ). Związkowców wsparły też takie lewicowe organizacje jak Federacja Anarchistyczna, Lewicowa Alternatywa, stowarzyszenie „Lepszy Świat” i Grupa na rzecz Partii Robotniczej. Wreszcie wsparli go zwykli poznaniacy solidaryzujący się z pracownikami Cegielskiego.

Czy czeka ich los kolejarzy z PKP Cargo?

Ponad 700 pracowników PKP PLK zgromadziło się 13 października pod siedzibą spółki w Warszawie. Protestowali przeciwko planowanej „restrukturyzacji”, będącej po prostu likwidacją kolejnych zakładów kolejowych. Nastrój kolejarzy był bojowy, wznoszono liczne okrzyki, grożąc strajkiem, jeżeli zarząd zacznie zwalniać ludzi. Na transparentach widniały takie hasła, jak „Pracy i godnej płacy!”, „Dość eksperymentów na kolejarzach”, „Akcja protestacyjna”.

Domagano się zachowania miejsc pracy, zaprzestania likwidacji zakładów, zwiększenia nakładów finansowych na infrastrukturę i bezpieczeństwo pracowników, wypłaty gratyfikacji na Dzień Kolejarza, wreszcie – podwyżek od stycznia 2010 roku. W razie niespełnienia tych postulatów wszystkie związki zawodowe zagroziły strajkiem.

Pikieta pracownic Tesco Polska

Ponad setka związkowców ze całej Polski, w tym głównie ze Śląska, Pomorza i Lubelszczyzny protestowała 1 października przed siedzibą zarządu Tesco Polska w Krakowie. Pikieta była reakcją przeciwko niskim płacom, pogarszającym się warunkom pracy i ignorowaniu przez pracodawcę postulatów pracowniczych. Demonstrację zorganizował Wolny Związek Zawodowy „Sierpień 80”, a uczestniczyły w nim pozostałe związki zawodowe skupione w Komitecie Protestacyjnym i prowadzące spór zbiorowy, czyli: Ogólnopolski Pracowniczy Związek Zawodowy Konfederacja Pracy, Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność 80” oraz Związek Zawodowy Pracowników Handlu. Do związkowców przyłączyła się też grupa klientów niezadowolona z długich kolejek w Tesco spowodowanych brakami kadrowymi.

Wojna Rosji Radzieckiej z Polską miała nietypowy charakter: nie została ona wypowiedziana ani przez jedną, ani przez drugą stronę. Obie strony uważały się za zaatakowane, choć nie do końca obie miały do tego prawo, o czym przekonamy się w dalszej części pracy.

Ocena genezy konfliktu była często i mimo upływu lat, nadal jest warunkowana poglądami politycznymi. Postępowania polskiej strony najzacieklej bronili Piłsudczycy i historycy z nimi związani, co nie dziwi - w końcu to właśnie Piłsudski, jako Naczelnik Państwa i zwierzchnik sił zbrojnych, decydował o wszystkich polskich sprawach związanych z wojną. Wyprawę kijowską widzieli np. jako akcję prewencyjną, a tezy samego Piłsudskiego uważano za miarodajne i nie wymagające weryfikacji[1].